9.1.16

2016: Uit mijn kast!





Ik herinner het me nog precies, hoe ik 6 jaar geleden op een donkere, druilerige donderdag in februari van school naar huis fietste en dacht: "Dit is de laatste keer dat ik naar huis fiets en ik de enige ben die 'het' weet." Al twee jaar liep ik met mejuffrouw 'het' op mijn nek rond te zeulen. Ik vond haar knap lastig en schaamde me voor haar aanwezigheid. In de hoop dat zij me verlaten zou besloot ik maar dat zij niet bestond. 

Dat laatste werkte alleen niet. Het verdriet stapelde zich ongemerkt op en ik metselde een muur om mij heen. Toch bleef ik volhouden "Mademoiselle 'het' is een fictief persoon. Ze leeft niet.". Dat hield ik lang vol, tot deze jonge dame toch echt te zwaar werd voor mij. Ik was op, moe en klaar met mijn ontkenning.

Nog nooit fietste ik met zo'n zweterige handjes en bevende benen door het tunneltje. Nog nooit danste mijn maag zo driftig -van voor naar achter van links naar rechts- wanneer ik ongeduldig voor het stoplicht wachtte. Nog nooit sloot ik de garagepoort achter mij met zo'n heftig bonzend hart. "Ik ga 'het' nu vertellen." Sprak ik mezelf toe terwijl het ongemakkelijke gevoel zich iedere seconde als een bacterie vermenigvuldigde. 

Nadat ik mijn jas met tegenzin aan de kapstok hing sleepte ik mezelf naar de woonkamer, waar mijn mama nietsvermoedend met een kop koffie in haar handen televisie zat te kijken. "Hoe was je dag Liv?", vroeg ze zoals na elke andere schooldag. Ik gaf het gebruikelijke korte antwoord: "Goed.". Om mezelf af te leiden keek ik naar het saaie televisieprogramma met een onnozele pastoor...

"Zeg het Liv, zeg het nu!" fluisterde ik mezelf toe. Die aarzelminuutjes duurden tergend lang en de spanning was te snijden. Bevroren, haast versteend zat ik daar op de leren bank."Ik ga koken." zei mama ineens uit het niets. Ze stond op en liep naar de keuken zoals ze dat altijd deed. Ik hobbelde haar achterna zoals ik dat normaal nooit deed. Nog een minuut bleef ik ongemakkelijk zenuwachtig naar haar staan kijken.

 Terwijl mama (nog steeds nietsvermoedender dan nietsvermoedend) in haar kookboek bladerde, stond ik voor mijn gevoel op het randje van de hoogst denkbare duikplank. Mijn buik draaide wel honderd pirouettes per minuut, want ik wist dat ik een sprong in het diepe moest wagen om mezelf onder te dompelen in de oneindige zee van vrijheid. Hoe lang verlangde ik er al niet naar om onbekommerd op de golven van geluk te drijven? Juist ja,  veel te lang! Dus... Nam ik een aanloop: "Mama," stamelde ik "ik wil je iets vertellen..." En waagde de sprong. Al hortend, stotend en snikkend kwam met veel moeite het hoge woord eruit: "Ik ik ik ik uhhh... Ik val op vrouwen." 



Verlangend naar zuurstof zwom ik snel naar het licht, waar mama mij geruststelde met een warme knuffel. "Was dat nou zo eng?" vroeg ik mezelf later af. Eigenlijk was ik niet per se bang voor haar reactie noch die van mijn vader, broers, zus of vrienden. Ik wist zeker dat zij me zouden accepteren.

Het was puur mijn eigen slopende sumoworsteling met mijn geaardheid die het me nogal moeilijk maakte. Al snap ik het wel met klasgenoten die tijdens een spreekbeurt over het homohuwelijk paniek zaaiende uitspraken deden als "Mijn buurvrouwen zijn lesbisch, echt waar!!!" En dat er dan een meisje daar met nog net geen doodsangst in haar ogen dramatisch op reageerde met: "IEEEUW Meen je dat? Hoe ga je daar dan mee om?!"

Ondanks dat ik kon lachen om deze belachelijke kortzichtigheid, deed het pijn. Ik wilde niet anders zijn. Ik wilde niet raar zijn. Ik wilde 'normaal' zijn (SAAI) en op prinsen op witte paarden verliefd worden (NOG SAAIER). Ik weet niet wat ik vervelender vond: het verdriet of de ongelofelijke schaamte...

Toch leerde ik hiermee al vroeg een heel belangrijke les waarvoor ik nog steeds enorm dankbaar ben: wie ik diep van binnen ben, zal ik altijd zijn. Hoe verleidelijk het ook kan zijn om 'iemand anders te willen zijn', om niet mezelf te zijn in ruil voor waardering van anderen. Wie ik ben, ben ik nou eenmaal. Wat ik voel, voel ik. Daar kan en wil ik niet aan ontsnappen. Het leven is zoals het is en zo is het goed!

Jij, ik, hij, zij, jullie, wij, iedereen heeft (hoe uitdagend het soms ook kan zijn) de keus: omarm ik mezelf of onderdruk ik mezelf?
Hou ik van mezelf of veroordeel ik wie ik in mijn diepste wezen ben? Drijf ik in vertrouwen op de stroming van mijn rivier of probeer ik tevergeefs tegen mijn stroming in te zwemmen? Vechten tegen jouw unieke, pure, diepste wezen heeft geen zin, want jouw liefdevolle oer-kern is sterker dan elk oordeel, elk verzet en elke onderdrukking.

Ieder mens komt op een punt in zijn leven uit de kast. Daarmee bedoel ik niet per se de shiny regenboogkast. Er zijn oneindig veel kasten waarin je je ware zelf, je allermooiste sprankelende wezen, uit schaamte kunt verstoppen. Het voelt misschien veilig om een diep geheim te bewaren, maar laten we eerlijk wezen: niets is treuriger, beklemmender en saaier dan jezelf opsluiten in een donkere, muffe en stoffige kast!

Of je nou wereldrecordhouder 100 kilometer geblinddoekt eenwieleren wil worden, dol bent op  fluoriserend groene dansende regenwormen, zielsveel houdt van pindakaas, super blij wordt van bomen knuffelen, ontzettend graag ontzettend boos op iemand (die jou als deurmat gebruikt) wil worden, je ervan droomt een verre reis te maken of verder dan tot over je oren verliefd op iemand bent...

Kom naar buiten, kom uit je kast! Blaas de stoflaag van je hart! Wees eerlijk, gun jezelf de frisse lucht en het stralende zonlicht! Geef je gevoel de ruimte en gun jezelf die heerlijke bewegingsvrijheid waar je naar verlangt! Durf authentiek te zijn! Laat de wereld je pure zelf zien en zeg: "Dit ben ik!", ongeacht wat anderen daarvan vinden! Dat is het allermooiste en allermoedigste dat er bestaat! Jij hebt, zoals ieder ander mens, het recht en de keuze om ten volste uit te leven! Ik gun het jou!

Nog honderdduizendmiljoenmiljard keer uit de kast komen, dat is in ieder geval mijn intentie voor 2016! Let's do this, are you with me?!

 

 




29.10.15

Waarheid

Ik schreef al eerder over een ervaring in de Yoga-Vidya Ashram in Duitsland. Ik voel op dit moment dat ik er nog meer over wil delen. De weken dat ik daar ben geweest hebben namelijk ontzettend veel in mij wakker gemaakt. Ik zal absoluut niet zeggen dat het altijd makkelijk was, maar het heeft me veel inzicht gebracht op heel veel fronten.

Elke ochtend huppelde ik op mijn dikke, warme sokken in mijn harembroek naar de eetzaal. Daar stond iedere morgen biologisch fruit in grote rieten manden klaar, waar iedereen vrolijk de dag mee begon. Meestal nam ik een banaan en een appel, haalde een kopje thee en liep ik langs de receptie waar een grote glazen vaas stond. Deze vaas was gevuld met kleine gekleurde kaartjes met verschillende spreuken erop. Iedere ochtend opnieuw pakte ik nieuwsgierig een kaartje uit de vaas.

"De weg van de waarheid is de weg van de liefde." las ik op een ochtend toen ik mijn kaartje openvouwde. BAM dat was en is raak in heel veel opzichten!  Wat yoga en meditatie mij laten ervaren is dat er in mij (en in elk ander mens) een pure waarheid leeft die lichamelijk voelbaar is. Een waarheid die we niet kunnen verdraaien, al zouden we het willen. Bijvoorbeeld als ik mijn gevoelens niet uit en er tegen een ander over lieg, dan voelt het alsof iemand mijn keel dichtknijpt en me een stomp in mijn maag geeft. Iets in mij zegt dan: "Hee hallo, je bent niet eerlijk nu!".

De waarheid kan een hele goede vriendin zijn als ik naar haar luister en haar met open armen ontvang. Echter wanneer ik haar wantrouw, negeer, minacht en veroordeel wordt zij een eng bitcherig stiefmoederheksmonsterfiguur dat me het leven zuur maakt. Ze zadelt me op met pijn, ze schreeuwt, ze tiert en ze maakt me zo moe dat ik zelfs niet meer kan slapen. Ze trapt wraakzuchtig op de rem wanneer ik bergopwaarts tegen de wind in fiets. Ze houdt niet op, totdat ik haar hoor en haar serieus neem!

En als ik haar omarm, als ik moedig genoeg ben om haar lief te hebben, dan gebeurt er iets wonderlijks! Daar waar ik met de tegenwind in gevecht was, heb ik nu de wind in de rug. Daar waar ik stond te klappertanden van de kou in mijn lichaam, sta ik nu te glunderen van mijn innerlijke kampvuurtje. Daar waar ik me zo vreselijk onrustig voelde, voel ik nu een onverstoorbare kalmte en stabiliteit. Daar waar ik doodsbang was, voel ik nu vertrouwen en moed.

Ja als ik mevrouw Waarheid neem zoals ze is en haar niet wil veranderen, dan bedankt ze me daar uitbundig voor! Ze draagt me op handen en brengt liefde, geluk en helderheid in mijn leven. Eigenlijk ís zij liefde, ís zij het geluk en ís zij de helderheid die eenieder zoekt! Zij leeft ín jou, zij leeft in mij, zij leeft in ons allemaal! Zij is onze natuurlijke staat van zijn.

Yoga en meditatie brachten mij opnieuw in verbinding met mijn waarheid. Ik kwam weer in contact met mezelf, simpelweg door mijn lijf van top tot teen te doorvoelen. Ik ontdekte hoe fijn het was om eerst maar eens rustig te luisteren naar wat er in mij leefde, zonder het te willen veranderen en zonder ervan te vluchten. Ik gaf mezelf de liefde die ik nodig had door te erkennen wat ik voelde en tegen mezelf te zeggen: "Ik luister naar jou!". Steeds meer kwam ik thuis bij mezelf en ervoer ik de rust en de liefde die in mij leefde. Ik ontdekte mijn eigen waarheid.

Plots begon ik weer te creëren: ik begon vanuit mijn hart te zingen en te schrijven. Ik wist niet wat me overkwam, want al een paar jaar stroomde mijn creativiteit niet en nu vloeiden de woorden moeiteloos uit mijn pen en de klanken stroomden op eens uit mijn mond. Alles ging vanzelf en gaf mij een gevoel van vrijheid en verbondenheid. Wanneer ik creëer vanuit zuivere verbinding met mijn waarheid, dan voelt het puur, echt en diep.'Goh,' dacht ik 'dit is dus waar het om draait.'. Het maakte mij niet eens meer uit of ik verdrietig was, boos was, blij was of bang was. Zolang ik het er liet zijn, doorvoelde, accepteerde en uitte, was het oké. Zolang ik maar voelde!

Leven begint voor mijn gevoel altijd met het omarmen van je eigen waarheid.  Het is een kunst om trouw te blijven aan jezelf, jezelf te accepteren precies zoals je bent en je gevoelens te blijven uiten. Om van jezelf te houden óók wanneer mensen je níet begrijpen en je misschien veroordelen.

Ik ben nu op een punt beland dat ik me niet meer door mijn angst om raar gevonden te worden wil laten leiden. Het leven is zo veel lichter en vrolijker als ik niet meer bang ben voor de mening van anderen en mezelf toesta om mezelf helemaal te laten zien! Het leven is mooi als ik vertrouw op mijn eigen waarheid. De weg van de waarheid is de weg van de liefde.






18.10.15

Handen

Mijn leven ligt in mijn handen.
Het is aan mij om goed te zorgen voor mijzelf.
Te voelen wat ik nodig heb,
te ontdekken wie ik ben en wat ik wil
en te kiezen voor wat bij mij past!

Jouw leven ligt in jouw handen.
Het is aan jou om goed voor jezelf te zorgen.
Te voelen wat jij nodig hebt,
te ontdekken wie jij bent en wat jij wilt
en te kiezen voor wat bij jou past!

Ik hoef niet meer te wachten totdat jij naar mij toekomt,
totdat jij mij goedkeurt en liefhebt,
totdat jij voor mij zorgt, aan mij vraagt
wat ik wil, hoe het gaat, wat ik voel.
Ik hoef mijn leven niet meer in jouw handen te leggen!

Jij hoeft niet meer te wachten totdat ik naar jou toekom,
totdat ik jou goedkeur, liefheb,
totdat ik voor jou zorg, aan jou vraag
wat je wil, hoe het met je gaat, wat je voelt.
Je hoeft  jouw leven niet meer in mijn handen te leggen!

Ik hoef niet meer voor jou te zorgen,
niet meer te zwijgen als jij me raakt,
bang te zijn dat ik niet goed genoeg ben,
mijn waarheid stiekem te begraven.
Ik hoef mezelf niet meer te verstoppen!

Jij hoeft niet meer voor mij te zorgen,
stil te zijn als ik jou raak,
bang te zijn over of je het wel waard bent,
jouw eerlijkheid stilletjes te vermommen.
Laat jezelf maar zien!

Het is niet ingewikkeld.
Mijn leven ligt in mijn handen,
Jouw leven ligt in jouw handen,
In mijn handen vind ik liefde, kracht en vertrouwen
In jouw handen zal je iets prachtigs vinden.

Zo voelt het fijn,
want onze handen kunnen elkaar altijd liefdevol ontmoeten,
we kunnen elkaar troosten en aanraken.
Zonder onszelf uit handen te geven,
kunnen we samenzijn.



29.9.15

Om Shanti!

Het is lente 2014, ik zit op mijn meditatiekussentje tijdens een concert in Europa's grootste yoga- en meditatiecentrum: Yoga Vidya Bad Meinberg. Ik ben hier nu drie weken.

Na bijna elke dag gemediteerd, geyoga'd en gezongen te hebben, voel ik een rust die ik in geen jaren gevoeld heb. Ik zit rechtop, mijn energie stroomt vrij, ik adem langzaam en kalm. Mijn lichaam voelt zacht en ontspannen. Ik pluk nu de vruchten van mijn geduld en doorzettingsvermogen om dag in dag uit oude pijn los te laten. Ik ben door een diepe innerlijke storm gegaan. Het was spannend om alle ballast los te laten, maar mijn moed wordt nu dan toch eindelijk beloond! En hoe!

Met gesloten ogen luister ik naar de yogi-muzikanten die geheel vanuit rust een optreden geven. Ontspannen neem ik de prachtige stemmen waar:
"There is so much magnificence near the ocean, waves are coming in, waves are coming in!"
Ik luister verder dan de woorden en de akkoorden. De diepere lagen raken mij: de muzikanten spelen vanuit rust, ze zingen vanuit liefde en verbondenheid. Alles klinkt haarfijn afgestemd op elkaar, zuiver en niets voelt geforceerd.

Een zachte, liefdevolle energie vult de ruimte. Langzaam glijdt er een traan over mijn wang. De muziek omhelst me zachtjes. Ze aait me troostend over mijn hoofd. "Toe maar!" zegt ze geruststellend. Nog even denk ik: "Nee, o jee, ik wil helemaal niet huilen." maar ik kan het niet meer sturen. Ik voel me als een bloeiende bloem die zich naar het licht wendt. De openheid is sterker dan ooit. Ik geef me over. De tranen stromen een uur lang over mijn wangen. Het voelt puur, diep, pijnlijk en tegelijkertijd zo ongelofelijk fijn. Ik voel een overweldigende verbondenheid die alles overstijgt en tegelijkertijd blijf ik een diepe kalmte in mezelf voelen! Ik ben weer in verbinding met mezelf! Het leven raakt mij aan! Wauw!

Al snotterend en snikkend besef ik hoe dankbaar ik ben. Ik heb zo veel mooie mensen ontmoet die mij zien zoals ik echt ben.  Het draait uiteindelijk allemaal om liefde! Om acceptatie, overgave, verbinden, vertrouwen, loslaten, loslaten en nog meer loslaten! Het is voor het eerst dat ik zo duidelijk voel dat angst tijdelijk is. Door in liefde te 'zijn met wat er is', lost angst, woede en andere pijn vanzelf op. Liefde is in staat de donkerste duisternis te verlichten!

Ik weet nu dat ik deze liefde niet in een ander hoef te zoeken. Warmte, rust, veiligheid, vertrouwen, wijsheid: het leeft allemaal ín mij! Het enige wat ik hoef te doen is me ervoor openstellen door me te verbinden met mijn lichaam. Oordeelloos waarnemen wat ik voel en mezelf toestaan volledig aanwezig te zijn in het moment! Mijn lichaam is mijn thuis, waar ik ook ga of sta! Om Shanti!


8.9.15

ZOMER: Indigo Festival

Voor als je er nog niet achter was: het is alweer SEPTEMBER! Wat?! JA! De zomer ebt stilletjes weg. Het wordt steeds eerder donker en de zon lijkt hier de laatste dagen spoorloos verdwenen. Wat een grijze boel, daar moet ik eventjes aan wennen hoor! Ik heb daarom vandaag weer eens heerlijke, knaloranje pompoensoep (met gember!) gemaakt om mezelf te troosten. Warme soep maakt alles beter! Ik ben weer blij. Dus, een goed moment om terug te blikken op deze dynamische, kleurrijke zomer! Ik ben een boel mooie en indrukwekkende ervaringen rijker!

Te beginnen bij het Indigo Festival! Wauw, wat was dat een geweldige ervaring! Een paar maanden hadden we met een prachtig team, bestaande uit mensen van Eigentijdse Jongeren en Young Masters Global, samengewerkt om dit spirituele festival neer te zetten. We hadden er ongelofelijk veel liefde en energie ingestoken. De nodige spanning kwam er ook bij kijken hoor, maar dat werd deze zomer dubbeldik beloond! Met het minimaalste minimale budget dat je je kunt voorstellen, een berg creativiteit en ieders unieke talenten hebben we een geweldig vijfdaags festival georganiseerd! Van alleen de samenwerking had ik al super veel geleerd. Het festival zelf was de gouden kroon op deze samenwerking. Elke dag stond in het teken van één van de vijf elementen: aarde, water, vuur, lucht en ether. Alle workshops sloten daar perfect bij aan. Het is altijd mooi om te ervaren wat je kunt creëren als je er echt samen voor gaat! Dat een abstract idee of droom uit kan groeien tot iets concreets in het hier en nu!

"Het voelt alsof ik op vakantie ga!" zei ik telkens enthousiast. Het voelde als een nieuw avontuur: nieuwe mensen, nieuwe workshops, een nieuwe plek... Ik voelde de kriebels in mijn buik dansen! Tegelijkertijd voelde het als thuiskomen in een zee van geborgenheid. Wat heb ik genoten! Lees gauw verder als je nieuwsgierig bent naar mijn belevenissen! Ik heb tien willekeurige geluksmomentjes opgeschreven

1. Ik heb maar liefst zeven dagen op BLOTE VOETEN rondgehuppeld. Alleen dát was al reden voor een permanente glimlach op mijn gezicht! De allereerste minuut dat ik voet op Flevolandse bodem zette, schopte ik meteen opgelucht mijn schoenen uit. "Die heb ik niet meer nodig!" Lekker slenteren door het zand, door de modder, over het gras, over het gloeiendhete asfalt en over kiezelpaadjes (AUW). Oh wat voelde ik mij vrij! (Ik zal verder niet vertellen hoe zwart mijn voeten de eerste dag al waren.) (Héél zwart!)


2. Een hele week lang in de NATUUR zijn, mijn hart schreeuwt alweer "JAAA!" als ik eraan terugdenk! Op camping 'de Wielewaal' hadden we een groot veld met grasgroengras, prachtige bomen en een mega kampvuur tot onze beschikking. Bijna heel de week was de lucht paradijselijk hemelsblauw. Er was geen wolkje te bekennen en een dikke, vette stralende zon hield ons fulltime gezelschap! 's Nachts wisselde de zon van plek met de reusachtige maan. De vogeltjes floten heel de dag hun mooiste liedjes, we hadden een huisboskat en zelfs een verdwaald groepje schapen verwelkomde ons!  Nog één dingtje: om een verfrissende duik in de Flevolandse oceaan (met immense koraalriffen en zeldzame spa-vissoorten) te nemen, hoefde je hooguit 10 minuutjes te hinkelen, huppelen, radslaggen, eenwieleren of gewoon te lopen op roetzwarte blote voeten! Hmm er is niets zo helend en aardend als buiten leven! Ik kan er geen genoeg van krijgen.

3. Er waren heel veel fijne, aardige, open, spontane, liefdevolle, creatieve, MOOIE MENSEN! En er kwamen er alleen maar meer, meer en meer! Waar ik ook keek, waar ik ook naartoe ging, overal waren ze, wat een cadeautje! Ze brachten allemaal hun tentje mee, daarmee was het Indigo-dorp geboren! (Oh ja om het beeld even compleet te maken: zelfs de campingbaas was (is) een uiterst flexibele, meedenkende superheld.) Het gebeurde mij dagelijks, nee uurlijks, dat ik 'even' iets uit mijn tent ging halen en dan over een stukje van nog geen 300 meter ongeveer een half uur deed, omdat ik onderweg verzeild raakte in fijne ontmoetingen. Ik heb geglunderd van plezier en liefde, want deze verbindingen ontstonden als vanzelf. Het was alsof we elkaar al eeuwen kenden. De sfeer was belachelijk goed! Ik voelde mij helemaal op mijn gemak. Het is zo fijn om samen te zijn, écht naar elkaar te luisteren zonder te oordelen en daarnaast samen plezier te maken, de zomer te vieren ennnn te:

4. KNUFFELEN! Ik heb de knuffels niet geteld, maar het zijn er ongetwijfeld héél véél geweest. Knuffels zijn dan ook een onmisbaar ingrediënt voor een onvergetelijk festival. De hitte mocht de feelgood knuffelpret niet drukken, want er waren genoeg...

5. WATERGEVECHTEN! Het begon allemaal onschuldig met kleine, lieflijke face-to-face waterruzietjes. Het punt was een beetje dat er, zoals dat met de grote serieuze familieruzies ook gaat, geen eind aan kwam. Het ego wordt nou eenmaal aangetast wanneer er onverwachts een koud watervalletje op je hoofd belandt. Laat staan wanneer er complete pannensetten, plastic bakken en waterpistolen in worden gezet om je frisse, schone, droge kleren eventjes een wasbeurt te geven. Niemand. Wil. Verliezen. Het ging van kwaad tot erger, want tja of we het nou wilden toegeven of niet, aan die waterige wraakgevoelens gaven we maar al te graag gehoor. Ieders ware aard werd ineens gevaarlijk zichtbaar! Uiteraard wil niemand de gene zijn die zich overgeeft aan de tegenstander. Het werkte daarnaast nou ook niet echt mee dat we een onuitputtelijke waterbron tot onze beschikking hadden...  Soms werd er zelfs modder in de strijd gegooid. (Ik zal geen namen noemen, Jesse) Gelukkig was het toch warm genoeg om binnen 10 minuten weer op te drogen. Alle gekkigheid op een stokje: ik vond het meer dan geweldig en ik mis het nog elke dag!

6. DOEI COMFORTZONE! 'Iets' in mij, een heel krachtig vurig 'íets' in mij, besloot om zonder ge-maar door mijn eigen belemmerende muurtjes en andere beklemmende begrenzingen heen te breken. Volgens mij ontdeed ik mij op het moment dat ik mijn schoenen uit schopte, ook van een groot gedeelte van mijn schaamte en angst. Voor een deel was dat bewust, maar dat voelde vooral als een klein mentaal laatste zetje. De keuze om mezelf te laten zien zoals ik ben, was namelijk al gemaakt voordat ik het zelf in de gaten had. Ik begroette het onbezorgde speelse kind in mij dat de laatste maanden ongeduldig op mijn deur geklopt had! Toen mijn deur eenmaal open ging kwam zij al springend, knuffelend en euforisch koprollend naar mij toe. Happiness all around!


7. Ik heb tranen met tuiten GEHUILD VAN HET LACHEN tijdens Els' lachyogaworkshop. Even was ik bang dat ik het helemaal niet fijn zou gaan vinden. Dat ik het lachen als geforceerd zou ervaren. Integendeel, Els heeft mij laten ervaren dat je geen reden nodig hebt om te lachen. Lachen is fantastisch, zelfs om 8:00! Het voelde alleen als een auto die veel te lang stof heeft staan happen in een donkere garage. Die heeft opstarttijd nodig! Het was van belang dat ik even door de schaamte en de ongemakkelijkheid heen ging. Toen dat eenmaal voor elkaar was, kreeg ik de gekste lachstuipen: van de laagste HAHAHA-HOHOHO'S tot de hoogste HIHIHIHOEHOEHOE'S. In een uur heb ik mijn complete lachspectrum ontdekt. De laatste oefening, waarbij we op de grond lagen met onze hoofden bij elkaar, was mijn favoriet. Het enige wat we hoefden te doen was lachen. Dat ging helemaal vanzelf. Mijn buik deed er pijn van en de tranen biggelden over mijn wangen. Het leukste van alles was nog dat ik op het moment dat het einde van de workshop naderde, niet meer kon stoppen met lachen. "Word langzaam weer stil en rustig. Laat de oefeningen nog even doorwerken wanneer je je aandacht naar binnen richt." Even, héél even, lukte me dat. Ik geloof 2 á 3 seconden was het stil en daarna begon het schaterlachen weer van voor af aan. Dit keer nog harder dan tevoren! Met gevolg dat iedereen ook opnieuw zijn lachspieren aanspande. De stilte was ver te zoeken. Lachen is vanaf dit moment mijn lievelingssport!



8. Ik herontdekte de EXPRESSIEVE KANTEN van mijzelf. Ik voelde me met de dag meer in mijn eigen kracht staan, mijn hart opende zich en ik voelde me verbonden met mijn lichaam. Vanuit deze verbinding werd de expressiviteit in mezelf wakkergeschud. Mijn lichaam schreeuwde: "Geef geluid aan wat je voelt! Laat je stem horen, stop met zwijgen, stop met jezelf klein houden!". Als vanzelf begon ik vrij te zingen en geluiden te maken. De drempel om dit te doen was eigenlijk helemaal niet meer zo hoog. De spanning op mijn keel verdween en mijn stem klonk steeds warmer en vloeiender. Zingen voelt voor mij altijd als het vrij uiten van mijn eigen waarheid. Mijn stem liegt nooit: wanneer ik mij afgesloten voel, kan ik namelijk niet zingen. Wanneer ik mijn energie niet vrij laat stromen, hoor ik veel ruis en spanning op mijn stem. Wanneer ik mijzelf toesta om volledig in het hier en nu te zijn, verbonden met mijn gevoelsleven, klinkt mijn stem ook zuiver, vloeiend en krachtig (op een liefdevolle manier). Het gaat dan helemaal vanzelf en maakt me heel gelukkig! Mijn eigen stem is mijn eigen zonnekracht, mijn vrijheid!
En die vrijheid om mezelf te laten horen greep ik dankbaar met beide handen aan! Wat ontstonden er mooie muzikale ontmoetingen met alle inspirerende muzikanten. De ene keer uitbundig, speels, bluesy en grappig, de andere keer ingetogen vanuit het hart, met veel ziel en liefde. Ik heb zo veel ruimte ervaren in het spel!



9. Ik heb nog nooit zo genoten van EEN MAGISCHE ONWEERSBUI! Het viel te verwachten.
Natuurlijk... na regen komt zonneschijn, maar na zonneschijn komt ook (stort)regen! En bliksem! En veel donderslagen! "Snel snel snel, trek alle kabels uit!" Wat een teamwork vond er ineens plaats! De handen werden uit de mouwen gestoken om alle waardevolle spullen onder een grote partytent te zetten. Het ging allemaal nét goed...
Daar stonden we dan tegen elkaar aangeplakt, luisterend naar het dynamische concert van de weergoden! Ik voelde me uitgenodigd om met hen te jammen, dus toverde ik mijn djembé tevoorschijn. Ik trommelde alle woede uit mijn lijf, terwijl de echte diehard superhelden euforisch blij in de regen stonden te dansen. Het was adembenemend om de verbinding met de natuur op deze manier te ervaren! Ik heb de hele nacht niet geslapen van alle adrenaline in mijn lijf! De dag erna scheen uiteraard weer de zon! ;-)


10. Ik heb zelfs GELACHEN VAN HET HUILEN. Ik schaam me er niet voor: er zijn heel wat traantjes gevallen. Traantjes van ontroering bij de knuffelworkshop, traantjes van verdriet bij de vrouwenworkshop, traantjes van dankbaarheid, traantjes van blijdschap en traantjes van gemis. Als ik iets bevrijdend vind is het ongegeneerd huilen. Elke emotie die zich openbaart, is voor mij een bevestiging dat ik leef! Ik voelde mij zo geraakt door alle liefde die ik in en om me heen voelde. Het oprechte geven, het dankbaar ontvangen: ik voelde me open en helemaal mezelf. Daarnaast had ik het ikwilnietsmissen-virus te pakken, met als hoofdsymptoom: een slaapgebrek van hier tot aan de volle maan en terug! Dat maakte het nog extra makkelijk om te blijven treuren over dat óók aan het allerleukste avontuur een eind komt. (Note to self: bij een volgende keer een paar uurtjes meer slapen, alsjeblieft!) Uiteindelijk kon ik heel hard lachen om mijn eigen tranen. Ik besefte: "Wat een bofkont ben ik toch, dat ik keer op keer zulke fijne mensen ontmoeten mag!".




Ik zou nog uren door kunnen schrijven, want heel zeker weten vergeet ik nu een hele boel fijne momentjes. Zoals alle mooie ceremonies, de dagelijkse optrommelsessies met Rudy, het mantrazingen met Merel en Mattijs, alle hangmatknuffels, alle fijne filosofische ochtendgesprekken in de openluchtkeuken, het laserbellenblaaspistool van Rhianne, knuffeltikkertje, de geboorte van de kledingruilboom, havermout eten met mijn tenen, de rituele verbranding van dé rieten stoel (met bijbehorende geïmproviseerde liedjes)...

Ik heb zo ontzettend veel bijzondere momenten mogen ervaren en ik voel me nog steeds hartstikke dankbaar daarvoor. Ik had het nooit nooit nooit willen missen! Het festival heeft veel in mij losgemaakt, waardoor ik weer een stapje verder ben in mijn groeiproces. Ik leer mezelf steeds beter kennen en heb opnieuw ervaren dat ik naast een gevoelige, rustige kant ook een expressieve, speelse, vrolijke en vurige kant heb. Het één is niet beter dan het ander, het is allemaal deel van mijzelf. Het mag er allemaal zijn! Wie weet wat ik de komende tijd nog allemaal ontdekken zal!