8.9.15

ZOMER: Indigo Festival

Voor als je er nog niet achter was: het is alweer SEPTEMBER! Wat?! JA! De zomer ebt stilletjes weg. Het wordt steeds eerder donker en de zon lijkt hier de laatste dagen spoorloos verdwenen. Wat een grijze boel, daar moet ik eventjes aan wennen hoor! Ik heb daarom vandaag weer eens heerlijke, knaloranje pompoensoep (met gember!) gemaakt om mezelf te troosten. Warme soep maakt alles beter! Ik ben weer blij. Dus, een goed moment om terug te blikken op deze dynamische, kleurrijke zomer! Ik ben een boel mooie en indrukwekkende ervaringen rijker!

Te beginnen bij het Indigo Festival! Wauw, wat was dat een geweldige ervaring! Een paar maanden hadden we met een prachtig team, bestaande uit mensen van Eigentijdse Jongeren en Young Masters Global, samengewerkt om dit spirituele festival neer te zetten. We hadden er ongelofelijk veel liefde en energie ingestoken. De nodige spanning kwam er ook bij kijken hoor, maar dat werd deze zomer dubbeldik beloond! Met het minimaalste minimale budget dat je je kunt voorstellen, een berg creativiteit en ieders unieke talenten hebben we een geweldig vijfdaags festival georganiseerd! Van alleen de samenwerking had ik al super veel geleerd. Het festival zelf was de gouden kroon op deze samenwerking. Elke dag stond in het teken van één van de vijf elementen: aarde, water, vuur, lucht en ether. Alle workshops sloten daar perfect bij aan. Het is altijd mooi om te ervaren wat je kunt creëren als je er echt samen voor gaat! Dat een abstract idee of droom uit kan groeien tot iets concreets in het hier en nu!

"Het voelt alsof ik op vakantie ga!" zei ik telkens enthousiast. Het voelde als een nieuw avontuur: nieuwe mensen, nieuwe workshops, een nieuwe plek... Ik voelde de kriebels in mijn buik dansen! Tegelijkertijd voelde het als thuiskomen in een zee van geborgenheid. Wat heb ik genoten! Lees gauw verder als je nieuwsgierig bent naar mijn belevenissen! Ik heb tien willekeurige geluksmomentjes opgeschreven

1. Ik heb maar liefst zeven dagen op BLOTE VOETEN rondgehuppeld. Alleen dát was al reden voor een permanente glimlach op mijn gezicht! De allereerste minuut dat ik voet op Flevolandse bodem zette, schopte ik meteen opgelucht mijn schoenen uit. "Die heb ik niet meer nodig!" Lekker slenteren door het zand, door de modder, over het gras, over het gloeiendhete asfalt en over kiezelpaadjes (AUW). Oh wat voelde ik mij vrij! (Ik zal verder niet vertellen hoe zwart mijn voeten de eerste dag al waren.) (Héél zwart!)


2. Een hele week lang in de NATUUR zijn, mijn hart schreeuwt alweer "JAAA!" als ik eraan terugdenk! Op camping 'de Wielewaal' hadden we een groot veld met grasgroengras, prachtige bomen en een mega kampvuur tot onze beschikking. Bijna heel de week was de lucht paradijselijk hemelsblauw. Er was geen wolkje te bekennen en een dikke, vette stralende zon hield ons fulltime gezelschap! 's Nachts wisselde de zon van plek met de reusachtige maan. De vogeltjes floten heel de dag hun mooiste liedjes, we hadden een huisboskat en zelfs een verdwaald groepje schapen verwelkomde ons!  Nog één dingtje: om een verfrissende duik in de Flevolandse oceaan (met immense koraalriffen en zeldzame spa-vissoorten) te nemen, hoefde je hooguit 10 minuutjes te hinkelen, huppelen, radslaggen, eenwieleren of gewoon te lopen op roetzwarte blote voeten! Hmm er is niets zo helend en aardend als buiten leven! Ik kan er geen genoeg van krijgen.

3. Er waren heel veel fijne, aardige, open, spontane, liefdevolle, creatieve, MOOIE MENSEN! En er kwamen er alleen maar meer, meer en meer! Waar ik ook keek, waar ik ook naartoe ging, overal waren ze, wat een cadeautje! Ze brachten allemaal hun tentje mee, daarmee was het Indigo-dorp geboren! (Oh ja om het beeld even compleet te maken: zelfs de campingbaas was (is) een uiterst flexibele, meedenkende superheld.) Het gebeurde mij dagelijks, nee uurlijks, dat ik 'even' iets uit mijn tent ging halen en dan over een stukje van nog geen 300 meter ongeveer een half uur deed, omdat ik onderweg verzeild raakte in fijne ontmoetingen. Ik heb geglunderd van plezier en liefde, want deze verbindingen ontstonden als vanzelf. Het was alsof we elkaar al eeuwen kenden. De sfeer was belachelijk goed! Ik voelde mij helemaal op mijn gemak. Het is zo fijn om samen te zijn, écht naar elkaar te luisteren zonder te oordelen en daarnaast samen plezier te maken, de zomer te vieren ennnn te:

4. KNUFFELEN! Ik heb de knuffels niet geteld, maar het zijn er ongetwijfeld héél véél geweest. Knuffels zijn dan ook een onmisbaar ingrediënt voor een onvergetelijk festival. De hitte mocht de feelgood knuffelpret niet drukken, want er waren genoeg...

5. WATERGEVECHTEN! Het begon allemaal onschuldig met kleine, lieflijke face-to-face waterruzietjes. Het punt was een beetje dat er, zoals dat met de grote serieuze familieruzies ook gaat, geen eind aan kwam. Het ego wordt nou eenmaal aangetast wanneer er onverwachts een koud watervalletje op je hoofd belandt. Laat staan wanneer er complete pannensetten, plastic bakken en waterpistolen in worden gezet om je frisse, schone, droge kleren eventjes een wasbeurt te geven. Niemand. Wil. Verliezen. Het ging van kwaad tot erger, want tja of we het nou wilden toegeven of niet, aan die waterige wraakgevoelens gaven we maar al te graag gehoor. Ieders ware aard werd ineens gevaarlijk zichtbaar! Uiteraard wil niemand de gene zijn die zich overgeeft aan de tegenstander. Het werkte daarnaast nou ook niet echt mee dat we een onuitputtelijke waterbron tot onze beschikking hadden...  Soms werd er zelfs modder in de strijd gegooid. (Ik zal geen namen noemen, Jesse) Gelukkig was het toch warm genoeg om binnen 10 minuten weer op te drogen. Alle gekkigheid op een stokje: ik vond het meer dan geweldig en ik mis het nog elke dag!

6. DOEI COMFORTZONE! 'Iets' in mij, een heel krachtig vurig 'íets' in mij, besloot om zonder ge-maar door mijn eigen belemmerende muurtjes en andere beklemmende begrenzingen heen te breken. Volgens mij ontdeed ik mij op het moment dat ik mijn schoenen uit schopte, ook van een groot gedeelte van mijn schaamte en angst. Voor een deel was dat bewust, maar dat voelde vooral als een klein mentaal laatste zetje. De keuze om mezelf te laten zien zoals ik ben, was namelijk al gemaakt voordat ik het zelf in de gaten had. Ik begroette het onbezorgde speelse kind in mij dat de laatste maanden ongeduldig op mijn deur geklopt had! Toen mijn deur eenmaal open ging kwam zij al springend, knuffelend en euforisch koprollend naar mij toe. Happiness all around!


7. Ik heb tranen met tuiten GEHUILD VAN HET LACHEN tijdens Els' lachyogaworkshop. Even was ik bang dat ik het helemaal niet fijn zou gaan vinden. Dat ik het lachen als geforceerd zou ervaren. Integendeel, Els heeft mij laten ervaren dat je geen reden nodig hebt om te lachen. Lachen is fantastisch, zelfs om 8:00! Het voelde alleen als een auto die veel te lang stof heeft staan happen in een donkere garage. Die heeft opstarttijd nodig! Het was van belang dat ik even door de schaamte en de ongemakkelijkheid heen ging. Toen dat eenmaal voor elkaar was, kreeg ik de gekste lachstuipen: van de laagste HAHAHA-HOHOHO'S tot de hoogste HIHIHIHOEHOEHOE'S. In een uur heb ik mijn complete lachspectrum ontdekt. De laatste oefening, waarbij we op de grond lagen met onze hoofden bij elkaar, was mijn favoriet. Het enige wat we hoefden te doen was lachen. Dat ging helemaal vanzelf. Mijn buik deed er pijn van en de tranen biggelden over mijn wangen. Het leukste van alles was nog dat ik op het moment dat het einde van de workshop naderde, niet meer kon stoppen met lachen. "Word langzaam weer stil en rustig. Laat de oefeningen nog even doorwerken wanneer je je aandacht naar binnen richt." Even, héél even, lukte me dat. Ik geloof 2 á 3 seconden was het stil en daarna begon het schaterlachen weer van voor af aan. Dit keer nog harder dan tevoren! Met gevolg dat iedereen ook opnieuw zijn lachspieren aanspande. De stilte was ver te zoeken. Lachen is vanaf dit moment mijn lievelingssport!



8. Ik herontdekte de EXPRESSIEVE KANTEN van mijzelf. Ik voelde me met de dag meer in mijn eigen kracht staan, mijn hart opende zich en ik voelde me verbonden met mijn lichaam. Vanuit deze verbinding werd de expressiviteit in mezelf wakkergeschud. Mijn lichaam schreeuwde: "Geef geluid aan wat je voelt! Laat je stem horen, stop met zwijgen, stop met jezelf klein houden!". Als vanzelf begon ik vrij te zingen en geluiden te maken. De drempel om dit te doen was eigenlijk helemaal niet meer zo hoog. De spanning op mijn keel verdween en mijn stem klonk steeds warmer en vloeiender. Zingen voelt voor mij altijd als het vrij uiten van mijn eigen waarheid. Mijn stem liegt nooit: wanneer ik mij afgesloten voel, kan ik namelijk niet zingen. Wanneer ik mijn energie niet vrij laat stromen, hoor ik veel ruis en spanning op mijn stem. Wanneer ik mijzelf toesta om volledig in het hier en nu te zijn, verbonden met mijn gevoelsleven, klinkt mijn stem ook zuiver, vloeiend en krachtig (op een liefdevolle manier). Het gaat dan helemaal vanzelf en maakt me heel gelukkig! Mijn eigen stem is mijn eigen zonnekracht, mijn vrijheid!
En die vrijheid om mezelf te laten horen greep ik dankbaar met beide handen aan! Wat ontstonden er mooie muzikale ontmoetingen met alle inspirerende muzikanten. De ene keer uitbundig, speels, bluesy en grappig, de andere keer ingetogen vanuit het hart, met veel ziel en liefde. Ik heb zo veel ruimte ervaren in het spel!



9. Ik heb nog nooit zo genoten van EEN MAGISCHE ONWEERSBUI! Het viel te verwachten.
Natuurlijk... na regen komt zonneschijn, maar na zonneschijn komt ook (stort)regen! En bliksem! En veel donderslagen! "Snel snel snel, trek alle kabels uit!" Wat een teamwork vond er ineens plaats! De handen werden uit de mouwen gestoken om alle waardevolle spullen onder een grote partytent te zetten. Het ging allemaal nét goed...
Daar stonden we dan tegen elkaar aangeplakt, luisterend naar het dynamische concert van de weergoden! Ik voelde me uitgenodigd om met hen te jammen, dus toverde ik mijn djembé tevoorschijn. Ik trommelde alle woede uit mijn lijf, terwijl de echte diehard superhelden euforisch blij in de regen stonden te dansen. Het was adembenemend om de verbinding met de natuur op deze manier te ervaren! Ik heb de hele nacht niet geslapen van alle adrenaline in mijn lijf! De dag erna scheen uiteraard weer de zon! ;-)


10. Ik heb zelfs GELACHEN VAN HET HUILEN. Ik schaam me er niet voor: er zijn heel wat traantjes gevallen. Traantjes van ontroering bij de knuffelworkshop, traantjes van verdriet bij de vrouwenworkshop, traantjes van dankbaarheid, traantjes van blijdschap en traantjes van gemis. Als ik iets bevrijdend vind is het ongegeneerd huilen. Elke emotie die zich openbaart, is voor mij een bevestiging dat ik leef! Ik voelde mij zo geraakt door alle liefde die ik in en om me heen voelde. Het oprechte geven, het dankbaar ontvangen: ik voelde me open en helemaal mezelf. Daarnaast had ik het ikwilnietsmissen-virus te pakken, met als hoofdsymptoom: een slaapgebrek van hier tot aan de volle maan en terug! Dat maakte het nog extra makkelijk om te blijven treuren over dat óók aan het allerleukste avontuur een eind komt. (Note to self: bij een volgende keer een paar uurtjes meer slapen, alsjeblieft!) Uiteindelijk kon ik heel hard lachen om mijn eigen tranen. Ik besefte: "Wat een bofkont ben ik toch, dat ik keer op keer zulke fijne mensen ontmoeten mag!".




Ik zou nog uren door kunnen schrijven, want heel zeker weten vergeet ik nu een hele boel fijne momentjes. Zoals alle mooie ceremonies, de dagelijkse optrommelsessies met Rudy, het mantrazingen met Merel en Mattijs, alle hangmatknuffels, alle fijne filosofische ochtendgesprekken in de openluchtkeuken, het laserbellenblaaspistool van Rhianne, knuffeltikkertje, de geboorte van de kledingruilboom, havermout eten met mijn tenen, de rituele verbranding van dé rieten stoel (met bijbehorende geïmproviseerde liedjes)...

Ik heb zo ontzettend veel bijzondere momenten mogen ervaren en ik voel me nog steeds hartstikke dankbaar daarvoor. Ik had het nooit nooit nooit willen missen! Het festival heeft veel in mij losgemaakt, waardoor ik weer een stapje verder ben in mijn groeiproces. Ik leer mezelf steeds beter kennen en heb opnieuw ervaren dat ik naast een gevoelige, rustige kant ook een expressieve, speelse, vrolijke en vurige kant heb. Het één is niet beter dan het ander, het is allemaal deel van mijzelf. Het mag er allemaal zijn! Wie weet wat ik de komende tijd nog allemaal ontdekken zal!

3 opmerkingen:

  1. Wauw Liv. heb je nog nooit zo goed kunnen zien/horen/voelen als in dit blog. Prachtige aanwezigheid!

    BeantwoordenVerwijderen
  2. Wat een prachtblog! Zou er graag heen gaan als er een volgende editie komt :-)

    BeantwoordenVerwijderen
    Reacties
    1. Ohhhh dankjewel! Oh zou super leuk zijn als je er ook bij bent, want er komt zeker weten een volgende editie! Als je naar www.indigofestival.nl gaat kun je je inschrijven voor de nieuwsbrief, dan houden we jou op de hoogte! :)

      Verwijderen